Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010
Ι. Ν. ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ
Ι. Ν. ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ: "Πανηγυρίζει την Κυριακή 29-Αυγούστου 2010, ο Ιερός Ναός Τιμ. Προδρόμου Λισβορίου, επί τη εορτή της Αποτομής της Κεφαλής του Τιμίου Προδρόμου..."
Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010
ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΗΓΕΣ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ
Με πρωτοβουλία του Δημάρχου Πολιχνίτου κ. Ιωάννη Συκά και του Δημοτικού Συμβουλίου, αποφασίστηκε, ξεκίνησε και συνεχίζεται η διαμόρφωση όλου του χώρου αλλά και των εγκαταστάσεων στις θερμοπηγές Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Λισβορίου.
Μέσα στον υπό διαμόρφωση χώρο ευρίσκεται και ο περιβάλλον χώρος του ανεγειρόμενου Ναού της περιοχής.
Όντως τα αποτελέσματα είναι αξιοθαύμαστα αφού με μεγάλη προσοχή διαμορφώθηκε πλακόστρωτη, μεγάλης επιφάνειας, πλατεία γύρω από το Ναό, τοποθετήθηκαν φωτιστικές κολώνες, διαχωριστικά, διαμορφώθηκαν παρτέρια και εξωραΐστικε γενικά όλος ο χώρος.
ΔΗΜΑΡΧΕ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
Επίσης το εκκλ. Συμβούλιο έχει παραλάβει τα παράθυρα των τρούλων και σύντομα θα τοποθετηθούν
Σάββατο 10 Απριλίου 2010
ΓΑΪΔΟΥΡΟΔΡΟΜΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...
Συνεχίζει ο Δήμαρχός μας να μασάει τα λόγια του και να μας εμπαίζει.
Το « να δούμε», δεν έχει τελειωμό.
Ναι μεν αλλά…
Ναι μεν έχουν γίνει όλα τα σχετικά, αλλά να δούμε τι θα γίνει με τα χρήματα.
Εκεί κολλάνε όλα.
ΟΜΩΣ
Από την άλλη μεριά ο δρόμος ο εγγύς προς Πολιχνίτο, και τα σχετικά έχει και τα χρήματα έχει και όλα τα έχει.
Δημοπρατήθηκε και προχωρά και θα γίνει.
Αλλά το δρόμο αυτό δεν τον περπατάμε. Σχεδόν δεν μας είναι απαραίτητος.
Και ρωτάμε το Δήμαρχο.
ΓΙΑΤΙ ΔΗΜΑΡΧΕ ΕΒΑΛΕΣ ΣΕ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΕΝΑ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΑΜΕ ΚΑΙ ΑΦΗΣΕΣ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ;
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΚΟΠΟΣ;
Γατί μας έβγαλες για μια φορά απέξω και θα μας αφήσεις στο μαρτύριό μας και την κακομοιριά μας;
Γιατί μας απέκλεισες από την πρόσβασή μας στα σπίτια μας;
Γιατί μας αφήνεις να σπάμε καθημερινά τα αυτοκίνητά μας;
Γιατί απέκλεισες τους δημότες σου από την πρόσβασή τους στην παραλία και τη θάλασσα; Μήπως για να συνεχίσεις να τους οδηγείς στη Νυφίδα και τα Βατερά;
Από τα λεγόμενα σου υποπτευόμαστε πως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.
Και μετά το Νοέμβρη ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Θα μείνουμε έτσι αιωνίως.
Και η αιτία Δήμαρχε θα είσαι εσύ.
Που θα πάει όμως;
ΕΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ!!!
Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010
ΜΑΣΑΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ;
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
ΓΙΑ ΤΟ
«ΓΑΪΔΟΥΡΟΔΡΟΜΟ»
ΣΚΑΛΑΣ ΛΙΣΒΟΡΙΟΥ, ΣΚΑΛΑΣ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ;;;
ΜΗΠΩΣ Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΜΑΣ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΝΕΡΟ
ΚΑΙ ΜΑΣ ΓΥΡΙΣΕΙ ΔΙΨΑΣΜΕΝΟΥΣ;
Εναγώνιο ακόμα πιο πολύ τώρα το ερώτημα μας. Ερώτημα πόνου, ερώτημα αγωνία, ερώτημα αγανάκτησης. Τι τέλος πάντων πρόκειται να γίνει με το δρόμο αυτό που αντί να ενώσει, αλλά μας χωρίζει; Μέχρι πότε θα παραμένουμε πολίτες τριτοκοσμικής περιοχής και με τον τρόπο τους θα μας προτρέπουν και θα μας κατευθύνουν να παρατήσουμε τα αυτοκίνητα και να επιστρέψουμε στα γαϊδουράκια για να μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις αυτού του «Ευρωπαϊκών προδιαγραφών γαϊδουρόδρομου»;
Έχουμε ακούσει τώρα τελευταία πολλά.
Ο Δήμαρχος πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως υπόσχεται πολλά. Μας υπόσχεται «στο λόγο της δημαρχιακής του τιμής», πως θα γίνει επιτέλους ο δρόμος αυτός.
Έχουν γίνει μελέτες προκηρύσσονται διαγωνισμοί ανάληψης του έργου και… και… και.
Μόνο που το έργο έχει σπάσει σε δυο κομμάτια ΄το πρώτο προς μεριά Πολιχνίτου και το δεύτερο προς τα …μας!
Μάλιστα το πρώτο κομμάτι, διασταύρωση Σκαμιούδι προς Σκάλα Πολιχνίτου, μέσα στο Φεβρουάριο δημοπρατείται και ξεκινά. Τα λεφτά είναι εξασφαλισμένα.
Μέχρις εδώ όλα καλά. Δεν έχουμε πρόβλημα.
Τι γίνεται όμως με το άλλο κομμάτι; Αυτό που μας ενδιαφέρει και μας καίρια αγγίζει; Αυτό από τη διασταύρωση Σκαμιούδι προς Σκάλα Βασιλικών, ώστε να ενωθεί με τον ήδη εκεί υπάρχοντα ασφαλτοστρωμένο δρόμο;
Το δρόμο που ενώνει τα δυο χωριά Λισβόρι και Βασιλικά με το δρόμο της Αχλαδερής και την Καλλονή;
Το δρόμο που δουλεύεται και περπατιέται συνέχεια;
Το δρόμο όπου πολλές δεκάδες αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται καθημερινά, τα δρόμο τον οποίο ο κόσμος προσπαθεί να περάσει για να βγει στην θάλασσα, ακολουθώντας την περιβόητη πινακίδα «Αλυκούδι PLAZ», για να δροσιστεί;
Το δρόμο που περπατάμε καθημερινά εμείς που το μισό χρόνο είμαστε μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής και το άλλο μισό πηγαινοερχόμαστε καθημερινά;
Θα… δημοπρατηθεί και αυτό λέει και υπόσχεται ο Δήμαρχος.
Θα… τα βρούμε τα λεφτά που απαιτούνται και για το κομμάτι τούτο, υπόσχεται ο Δήμαρχος.
Θα… κάνουμε ότι μπορούμε και για δω λέει ο Δήμαρχος.
Έλα όμως να δεις!
Βρισκόμαστε στο χειμώνα. Ο περιώνυμος δρόμος μας, ποτάμι και θάλασσα. Δε χρειάζεται να πας λίγο παρά πέρα για να δεις τη θάλασσας. Την έχεις, μπροστά σου. Περνάς μέσα απ’ αυτή. Όσο για τις λάσπες, περνάς ζυμώνοντας. Χώνεσαι στη λάσπη. Γεμίζεις μέχρι τα «μπούνια». Άσε που κινδυνεύεις ανά, πάσα στιγμή αφού το αυτοκίνητο από το κολύμπημα στη λάσπη πηγαίνει αλλού κι αλλού.
Έρχεται το καλοκαίρι; Έρχονται και τα χαντάκια. Χαντακάρες, που για να τις περάσεις με το αυτοκίνητο, θα προσευχόσουνα και θα ευχόσουνα και θα προτιμούσες να περνούσες το Κάβο Ντόρο με 10 μποφόρ! Και να ’ναι μόνο αυτό; Για τη σκόνη τι να πεις. Σύννεφο αδιαπέραστο. Ορατότης μηδέν! Άσπρα τα αυτοκίνητα, άσπρα τα σπίτια, άσπροι εμείς. Περνάς και από τη σκόνη που σηκώνεται, απ’ τον προπορευόμενο, ή θα πιάσεις άκρη και θα περιμένεις υπομονετικά να περάσει το κακό και… αν δεν έλθει άλλος, ξεκινάς· ή θα ακολουθείς ψάχνοντας που βρίσκεσαι και μετά… τα ίσια στο πλυντήριο, αφού θα έχει κολλήσει πάνω σου μια πιθαμή σκόνη. Και μόλις τελειώσει το καλοκαίρι… τα ίσια στο συνεργείο· αμορτισέρ, λάστιχα, ρουλεμάν, ψαλίδια και όλα τα παρεπόμενα.
Θα γίνει λοιπόν ο δρόμος;
Είναι σίγουρα τα λεφτά για να γίνει αυτό το κομμάτι του δρόμου ή κάπου, όπως ακούστηκε δεν θα μας τα εγκρίνουν; Ή θα πάμε προς Πολιχνίτο μεριά και τελειώσαμε!
Υποσχέσεις, υποσχέσεις, υποσχέσεις
Υποσχέσεις έχουμε.
Μα μου φαίνονται… μασημένες υποσχέσεις.
Τι «μέλλει γενέσθαι» λοιπόν;
Μέχρι πότε θα συνεχίζεται το παιχνίδι για όλους εμάς; Όλους εμάς που ζούμε εκεί;
Μέχρι πότε οι κρατούντες γραφειοκράτες δεν θα γυρίζουν να μας δουν και θα λένε μεταξύ τους, - άστους να «βουρλίζονται», μήπως εμείς ζούμε και περπατάμε εκεί πέρα; -
Έχουμε ακούσει τώρα τελευταία πολλά.
Ο Δήμαρχος πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως υπόσχεται πολλά. Μας υπόσχεται «στο λόγο της δημαρχιακής του τιμής», πως θα γίνει επιτέλους ο δρόμος αυτός.
Έχουν γίνει μελέτες προκηρύσσονται διαγωνισμοί ανάληψης του έργου και… και… και.
Μόνο που το έργο έχει σπάσει σε δυο κομμάτια ΄το πρώτο προς μεριά Πολιχνίτου και το δεύτερο προς τα …μας!
Μάλιστα το πρώτο κομμάτι, διασταύρωση Σκαμιούδι προς Σκάλα Πολιχνίτου, μέσα στο Φεβρουάριο δημοπρατείται και ξεκινά. Τα λεφτά είναι εξασφαλισμένα.
Μέχρις εδώ όλα καλά. Δεν έχουμε πρόβλημα.
Τι γίνεται όμως με το άλλο κομμάτι; Αυτό που μας ενδιαφέρει και μας καίρια αγγίζει; Αυτό από τη διασταύρωση Σκαμιούδι προς Σκάλα Βασιλικών, ώστε να ενωθεί με τον ήδη εκεί υπάρχοντα ασφαλτοστρωμένο δρόμο;
Το δρόμο που ενώνει τα δυο χωριά Λισβόρι και Βασιλικά με το δρόμο της Αχλαδερής και την Καλλονή;
Το δρόμο που δουλεύεται και περπατιέται συνέχεια;
Το δρόμο όπου πολλές δεκάδες αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται καθημερινά, τα δρόμο τον οποίο ο κόσμος προσπαθεί να περάσει για να βγει στην θάλασσα, ακολουθώντας την περιβόητη πινακίδα «Αλυκούδι PLAZ», για να δροσιστεί;
Το δρόμο που περπατάμε καθημερινά εμείς που το μισό χρόνο είμαστε μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής και το άλλο μισό πηγαινοερχόμαστε καθημερινά;
Θα… δημοπρατηθεί και αυτό λέει και υπόσχεται ο Δήμαρχος.
Θα… τα βρούμε τα λεφτά που απαιτούνται και για το κομμάτι τούτο, υπόσχεται ο Δήμαρχος.
Θα… κάνουμε ότι μπορούμε και για δω λέει ο Δήμαρχος.
Έλα όμως να δεις!
Βρισκόμαστε στο χειμώνα. Ο περιώνυμος δρόμος μας, ποτάμι και θάλασσα. Δε χρειάζεται να πας λίγο παρά πέρα για να δεις τη θάλασσας. Την έχεις, μπροστά σου. Περνάς μέσα απ’ αυτή. Όσο για τις λάσπες, περνάς ζυμώνοντας. Χώνεσαι στη λάσπη. Γεμίζεις μέχρι τα «μπούνια». Άσε που κινδυνεύεις ανά, πάσα στιγμή αφού το αυτοκίνητο από το κολύμπημα στη λάσπη πηγαίνει αλλού κι αλλού.
Έρχεται το καλοκαίρι; Έρχονται και τα χαντάκια. Χαντακάρες, που για να τις περάσεις με το αυτοκίνητο, θα προσευχόσουνα και θα ευχόσουνα και θα προτιμούσες να περνούσες το Κάβο Ντόρο με 10 μποφόρ! Και να ’ναι μόνο αυτό; Για τη σκόνη τι να πεις. Σύννεφο αδιαπέραστο. Ορατότης μηδέν! Άσπρα τα αυτοκίνητα, άσπρα τα σπίτια, άσπροι εμείς. Περνάς και από τη σκόνη που σηκώνεται, απ’ τον προπορευόμενο, ή θα πιάσεις άκρη και θα περιμένεις υπομονετικά να περάσει το κακό και… αν δεν έλθει άλλος, ξεκινάς· ή θα ακολουθείς ψάχνοντας που βρίσκεσαι και μετά… τα ίσια στο πλυντήριο, αφού θα έχει κολλήσει πάνω σου μια πιθαμή σκόνη. Και μόλις τελειώσει το καλοκαίρι… τα ίσια στο συνεργείο· αμορτισέρ, λάστιχα, ρουλεμάν, ψαλίδια και όλα τα παρεπόμενα.
Θα γίνει λοιπόν ο δρόμος;
Είναι σίγουρα τα λεφτά για να γίνει αυτό το κομμάτι του δρόμου ή κάπου, όπως ακούστηκε δεν θα μας τα εγκρίνουν; Ή θα πάμε προς Πολιχνίτο μεριά και τελειώσαμε!
Υποσχέσεις, υποσχέσεις, υποσχέσεις
Υποσχέσεις έχουμε.
Μα μου φαίνονται… μασημένες υποσχέσεις.
Τι «μέλλει γενέσθαι» λοιπόν;
Μέχρι πότε θα συνεχίζεται το παιχνίδι για όλους εμάς; Όλους εμάς που ζούμε εκεί;
Μέχρι πότε οι κρατούντες γραφειοκράτες δεν θα γυρίζουν να μας δουν και θα λένε μεταξύ τους, - άστους να «βουρλίζονται», μήπως εμείς ζούμε και περπατάμε εκεί πέρα; -
ΔΗΜΑΡΧΕ
Ήγκικεν η ώρα!
Ο «Καλλικράτης», εγώ προτιμώ να τον λέω «TERMINATOR» αφού για μια ακόμη φορά θα οδηγηθούμε στην αφάνεια, απρόσωποι μέσα στο μεγαθήριο του απρόσωπου συνονθυλεύματος «ανόμοιων «ποσών και σεναρίων», όπως ακριβώς έγινε και με τον «Καποδίστρια», θα μας «εξωπετάξει» και δεν πρόκειται πλέον να γυρίσει να μας δει κανείς.
Δήμαρχε φωνάζουμε, γιατί είναι καλύτερο να προλαμβάνεις από το να θεραπεύεις.
Ήγκικεν λοιπόν η ώρα.
Πρόσεξε μη μας αφήσεις έτσι και πάμε «μανέλα» και γυρίσουμε «μανέλα».
Κάνε κάτι για να μείνει.
Κάνε κάτι για να σ’ ευγνωμονούμε.
Δήμαρχε φωνάζουμε, γιατί είναι καλύτερο να προλαμβάνεις από το να θεραπεύεις.
Ήγκικεν λοιπόν η ώρα.
Πρόσεξε μη μας αφήσεις έτσι και πάμε «μανέλα» και γυρίσουμε «μανέλα».
Κάνε κάτι για να μείνει.
Κάνε κάτι για να σ’ ευγνωμονούμε.
ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ ;
ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ! ! !
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Τρίτη 28 Ιουλίου 2009
« ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΔΙΑΒΩ…»
Περί γαϊδουροδρόμου και πάλιν ο λόγος.Για το γνωστό γαϊδουρόδρομο Αχλαδερής - Σκάλας Πολιχνίτου, για μια εισέτι φορά, εκ των πραγμάτων υποχρεωνόμαστε να κοινοποιήσουμε τις σκέψεις μας, αλλά και να καταγγείλουμε την κατάσταση και την εξοργιστική αδιαφορία που ακόμα κι ακόμα, θέλοντας και μη, ανεχόμαστε.Και παλαιότερα – και όχι μια μόνο φορά – καλέσαμε κάθε αρμόδιο να ρθει επί τόπου και να δει ότι και εμείς βλέπουμε και να διαβεί ότι και εμείς διαβαίνομε, μα …πέρα βρέχει. Μια και δεν ενδιαφέρονται για το αγώνισμα του ανωμάλου δρόμου, δεν χρειάζεται και να ασχοληθούν.Και τα χρόνια περνάνε. Και οι αρμόδιοι έρχονται, παρέρχονται και επανέρχονται. Και ο γαϊδουρόδρομος ατράνταχτος παραμένει στη θέση του, όπως και οι πολυποίκιλες υποσχέσεις.Ατάραχος χρόνια και χρόνια στη θέση του ο γαϊδουρόδρομος, χωρίς καμιά δύναμη να μπορεί να τον ταράξει, παραμένει έτσι και όπως προ αμνημονεύτων ετών έμεινε και κατεκυρώθη.Με τις χειμωνιάτικες λιμνοθάλασσές του, που απαιτούν γνώσεις κυβερνήτη σε πλοίο για να καταφέρεις να… πλεύσεις.Με τους τόνους της λάσπης του, που αφράτη και γλιστερή όπως είναι, με το απόβροχο, αν βέβαια είσαι τόσο ριψοκίνδυνος και αποφασίσεις να περάσεις, δεν σου κάνει κέφι να κρατήσεις καν, το τιμόνι του αυτοκινήτου στα χέρια σου, αφού έτσι κι αλλιώς είναι άχρηστο. Όπού και όπως θέλει αυτός θα σε πα.Με τον καλοκαιρινό κυματισμό του, κυματισμό…που θα προτιμούσες το Κάβο Ντόρο με 10 μποφόρ, παρά εκεί που τόλμησες να διαβείς.Και η σκόνη πάει σύννεφο. Σύννεφο αδιαπέραστο και όχι μόνο δια γυμνόν οφθαλμόν, μα και για όλες τις αισθήσεις. Και για την αφή και για την ακοή και για τη γεύση και για την όσφρηση. Αν δε έχεις την τύχη την κακή και βρεθείς πίσω από κάποιον άλλο προπορευόμενο, τότε μαύρο φίδι που σ’ έφαγε. Μπροστά ο ένας ανεβοκατεβαίνει στο χορό καραμπινάτων ρίχτερ και συ πίσω έρμαιο στο τσουνάμι, μάταια αναζητάς σανίδα σωτηρίας. Κι αν καταφέρεις και γλυτώσεις και δε βρεθείς κάπου σε κάποιο χωράφι να χαζεύεις τη ρακουμυρουδιά, τότε ψάχνεις για το δικό σου αυτοκίνητο αφού φυσικά δεν μπορείς να γνωρίσεις το δικό σου έτσι που κατάντησε… με τα παχέα στρώματα χώματος που έχουν επικαθήσει πάνω του.Και ο χορός, ο χορός του γαϊδουρόδρομου, συνεχίζεται.Συνεχίζεται με τις σπαρμένες εδώ κι εκεί κοτρόνες, με τα ανύπαρκτα χαντάκια για τα όμβρια, με τα χόρτα και τα κλαδιά που έχουν κλείσει αδιαπέραστα τις άκρες.Άιντε λοιπόν, αν έχεις τα κότσια και γλυτώσεις! Αν καταφέρεις και ξεπεράσεις τις πλείστες όσες κοτρόνες, θα τη βρεις, απ’ την ανύπαρκτη ορατότητα. Κι αν σε αγαπάει ο Θεός και τη σκαπουλάρεις κι από κει, τότε, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεθείς στο συνεργείο για τα σπασμένα σου αμορτισέρ.Το μόνο λοιπόν που σου μένει είναι να κάτσεις σε μια άκρη να δέσει τα χέρια σου και να σιγοτραγουδάς, «Δεν έχει δρόμο να διαβώ…» και να στέλνεις με τα σύννεφα της σκόνης, που φυσικά θα σ’ έχουν στο επίκεντρό τους, σαν τους Ινδιάνους, μηνύματα και «χαιρετίσματα στην εξουσία», μια εξουσία που μας έχει μπερδεμένους και ξεχασμένους.…»Περί γαϊδουροδρόμου και πάλιν ο λόγος.Για το γνωστό γαϊδουρόδρομο Αχλαδερής - Σκάλας Πολιχνίτου, για μια εισέτι φορά, εκ των πραγμάτων υποχρεωνόμαστε να κοινοποιήσουμε τις σκέψεις μας, αλλά και να καταγγείλουμε την κατάσταση και την εξοργιστική αδιαφορία που ακόμα κι ακόμα, θέλοντας και μη, ανεχόμαστε.Και παλαιότερα – και όχι μια μόνο φορά – καλέσαμε κάθε αρμόδιο να ρθει επί τόπου και να δει ότι και εμείς βλέπουμε και να διαβεί ότι και εμείς διαβαίνομε, μα …πέρα βρέχει. Μια και δεν ενδιαφέρονται για το αγώνισμα του ανωμάλου δρόμου, δεν χρειάζεται και να ασχοληθούν.Και τα χρόνια περνάνε. Και οι αρμόδιοι έρχονται, παρέρχονται και επανέρχονται. Και ο γαϊδουρόδρομος ατράνταχτος παραμένει στη θέση του, όπως και οι πολυποίκιλες υποσχέσεις.Ατάραχος χρόνια και χρόνια στη θέση του ο γαϊδουρόδρομος, χωρίς καμιά δύναμη να μπορεί να τον ταράξει, παραμένει έτσι και όπως προ αμνημονεύτων ετών έμεινε και κατεκυρώθη.Με τις χειμωνιάτικες λιμνοθάλασσές του, που απαιτούν γνώσεις κυβερνήτη σε πλοίο για να καταφέρεις να… πλεύσεις.Με τους τόνους της λάσπης του, που αφράτη και γλιστερή όπως είναι, με το απόβροχο, αν βέβαια είσαι τόσο ριψοκίνδυνος και αποφασίσεις να περάσεις, δεν σου κάνει κέφι να κρατήσεις καν, το τιμόνι του αυτοκινήτου στα χέρια σου, αφού έτσι κι αλλιώς είναι άχρηστο. Όπού και όπως θέλει αυτός θα σε πα.Με τον καλοκαιρινό κυματισμό του, κυματισμό…που θα προτιμούσες το Κάβο Ντόρο με 10 μποφόρ, παρά εκεί που τόλμησες να διαβείς.Και η σκόνη πάει σύννεφο. Σύννεφο αδιαπέραστο και όχι μόνο δια γυμνόν οφθαλμόν, μα και για όλες τις αισθήσεις. Και για την αφή και για την ακοή και για τη γεύση και για την όσφρηση. Αν δε έχεις την τύχη την κακή και βρεθείς πίσω από κάποιον άλλο προπορευόμενο, τότε μαύρο φίδι που σ’ έφαγε. Μπροστά ο ένας ανεβοκατεβαίνει στο χορό καραμπινάτων ρίχτερ και συ πίσω έρμαιο στο τσουνάμι, μάταια αναζητάς σανίδα σωτηρίας. Κι αν καταφέρεις και γλυτώσεις και δε βρεθείς κάπου σε κάποιο χωράφι να χαζεύεις τη ρακουμυρουδιά, τότε ψάχνεις για το δικό σου αυτοκίνητο αφού φυσικά δεν μπορείς να γνωρίσεις το δικό σου έτσι που κατάντησε… με τα παχέα στρώματα χώματος που έχουν επικαθήσει πάνω του.Και ο χορός, ο χορός του γαϊδουρόδρομου, συνεχίζεται.Συνεχίζεται με τις σπαρμένες εδώ κι εκεί κοτρόνες, με τα ανύπαρκτα χαντάκια για τα όμβρια, με τα χόρτα και τα κλαδιά που έχουν κλείσει αδιαπέραστα τις άκρες.Άιντε λοιπόν, αν έχεις τα κότσια και γλυτώσεις! Αν καταφέρεις και ξεπεράσεις τις πλείστες όσες κοτρόνες, θα τη βρεις, απ’ την ανύπαρκτη ορατότητα. Κι αν σε αγαπάει ο Θεός και τη σκαπουλάρεις κι από κει, τότε, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεθείς στο συνεργείο για τα σπασμένα σου αμορτισέρ.Το μόνο λοιπόν που σου μένει είναι να κάτσεις σε μια άκρη να δέσει τα χέρια σου και να σιγοτραγουδάς, «Δεν έχει δρόμο να διαβώ…» και να στέλνεις με τα σύννεφα της σκόνης, που φυσικά θα σ’ έχουν στο επίκεντρό τους, σαν τους Ινδιάνους, μηνύματα και «χαιρετίσματα στην εξουσία», μια εξουσία που μας έχει μπερδεμένους και ξεχασμένους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)